Günümüzün çağdaş insanı elbette aşık olabilir. Ancak aşık olabile­cek o insanlar nerede? Gerçek aşk, Mevlâna’nın ifadesiyle; “Ucu buca­ğı belli olmayan engin bir denizdir.” Yunus Emre’nin diliyle de; “Aşkın al­dı benden beni, bana seni gerek seni.” şeklindedir.

Aşk çok farklı bir duygudur. Günümüz insanı bunun adını biliyor ama taşıdığı anlamı bilmiyor. Gerçek aşk, “Yaratıcıdan gelen ilhamlarla insan­da tezahür eden duygulardır.” Bu duygular “ilâhî aşkı” yansıtmaktadır.

Aşkın kaynağı “sevgi”dir. Sevginin kaynağı “insan”dır. insanı yara­tan da “Allah-ü Teala”dır. Bu yüzden kişi önce kendini sevmesini bilmeli. Sonuç itibariyle kendini seven Allah’ı da, insanları da sever.

Dünya aşkları geçicidir, istenilen elde edildikten sonra biter. Leyla ile Mecnun’un hikâyesinde olduğu gibi… Mecnun, Leyla’sı için her şeyini ortaya koyar. Leyla’sına kavuştuktan sonra ise onunla ilgilenmez ve Allah’a olan aşkının farkına varır. Günümüzde kadın-erkek ilişkilerinden ortaya çıkan beraberliklere aşk adı veriliyor. Bu ilişkiler öylesine sıradanlaştı ki, bütünüyle cinselliğe dönüştü. Bunun adı aşk olamaz. Sevgi bile olamaz. Olsa olsa “arzulama” olur.